فلنج که به آن صفحه فلنج یا فلنج نیز گفته می شود، جزء مورد استفاده برای اتصال شفت ها، به ویژه برای اتصال انتهای لوله ها است. فلنج همچنین در ورودی و خروجی تجهیزات برای اتصال دو قطعه تجهیزات مانند فلنج های گیربکس استفاده می شود.
اتصال فلنج یا اتصال فلنج به اتصال قابل جدا شدن متشکل از فلنج، واشر و پیچ و مهره اطلاق می شود که یک ساختار آب بندی ترکیبی را تشکیل می دهد. فلنج های لوله به فلنج هایی اطلاق می شود که برای لوله کشی در تاسیسات خط لوله استفاده می شود. در تجهیزات، آنها به فلنج های ورودی و خروجی اشاره می کنند. فلنج ها دارای سوراخ هستند و برای اتصال محکم دو فلنج از پیچ و مهره استفاده می شود.
یک واشر برای آب بندی بین فلنج ها استفاده می شود.
فلنج ها به فلنج های رزوه ای، فلنج های جوشی و فلنج های گیره ای طبقه بندی می شوند. فلنج ها همیشه به صورت جفت استفاده می شوند. خطوط لوله با فشار کم-می توانند از فلنج های رزوه دار استفاده کنند، در حالی که فلنج های جوشی برای فشارهای بالاتر از چهار کیلوگرم استفاده می شوند. یک واشر بین دو صفحه فلنج قرار می گیرد و سپس آنها را با پیچ و مهره محکم می کنند. فلنج هایی با درجه بندی فشارهای مختلف ضخامت های متفاوتی دارند و پیچ های استفاده شده نیز متفاوت هستند.
هنگامی که پمپ ها و شیرها به خطوط لوله متصل می شوند، این دستگاه ها نیز با شکل های فلنج مربوطه ساخته می شوند که به عنوان اتصالات فلنج نیز شناخته می شوند. هر قطعه اتصالی که از پیچ و مهره برای اتصال و آب بندی دو صفحه استفاده می کند، به طور کلی "فلنج" نامیده می شود، مانند اتصال کانال های تهویه. این قطعات را می توان "فلنج-قطعات نوع" نامید. با این حال، اگر این اتصال تنها بخشی از یک دستگاه باشد، مانند اتصال بین فلنج و پمپ آب، مناسب نیست پمپ آب را "فلنج{4}}نوع قطعه" نامید. اقلام کوچکتر مانند شیرآلات را می توان "قطعات نوع فلنج{6}} نامید."
