تکیه گاه های لوله اجزایی هستند که خطوط لوله را به سازه های فولادی یا تکیه گاه های بتنی متصل می کنند که عمدتاً برای پشتیبانی از خطوط لوله و انتقال بار استفاده می شود. ماده اصلی آنها یک پلیمر فومی{1} با چگالی بالا است که از واکنش ایزوسیانات‌ها، پلی‌اترها و عوامل کف‌ساز تشکیل می‌شود و ویژگی‌های پلاستیک، لاستیک و چوب پنبه را ترکیب می‌کند.
بر اساس عملکرد، آنها را می توان به انواع عایق (-عایق سرد) و غیر عایق- تقسیم کرد. انواع عایق سرد{3}}از لایه عایق پلی یورتان سفت یا فوم پلی ایزوسیانورات برای جلوگیری از انتقال سرما استفاده می کنند. انواع غیر عایق شده مستقیماً پشتیبانی ساختاری را فراهم می کنند.
بر اساس روش های مهار جابجایی، آنها به انواع کشویی، ثابت و هدایت کننده تقسیم می شوند که تفاوت آنها در ساختار اتصال بین تکیه گاه لوله و تکیه گاه است. انواع کشویی و هدایت کننده اغلب از ترکیبی از PTFE و صفحات فولادی ضد زنگ برای کاهش تنش مهار در هنگام تغییر شکل خط لوله با کاهش ضریب اصطکاک استفاده می کنند.
با توسعه نیازهای صنعتی، مواد و سازه های پشتیبانی لوله به طور مداوم بهینه می شوند. پشتیبان‌های لوله‌های عایق‌شده سرد برای خطوط لوله‌ای که محیط‌های برودتی مانند LNG و نیتروژن مایع را حمل می‌کنند، مناسب هستند، در حالی که انواع عایق‌شده از طریق بهبود مواد، اتلاف گرما را کاهش می‌دهند و به‌طور گسترده در صنایع نفت، شیمیایی و نیرو استفاده می‌شوند. پیشرفت‌ها در فناوری‌هایی مانند طراحی اصطکاک لغزشی و مونتاژ انباشته، توانایی کنترل توزیع تنش خط لوله و افزایش طول عمر خط لوله را افزایش داده است.
پشتیبان های لوله مدرن، با حذف اثرات پل حرارتی، به حفظ انرژی و کاهش انتشار در سناریوهایی مانند-حمل و نقل بخار از راه دور دست می‌یابند و به یک جزء کلیدی برای عملکرد ایمن سیستم‌های خط لوله تبدیل می‌شوند.
